زندگی نقره ای من

فراموشی..........

یک ساعت که افتاب بتابد.....

خاطره ی سال ها باریدن از یاد میرود......

این است حکایت ادم ها.....

فراموشی.

+ نوشته شده در دوشنبه 26 دی1390ساعت 3:18 بعد از ظهر توسط سیمین |

بی نهایت دلتنگم.....

تا حالا شده یه دفعه وارد معرکه ای بشی که اولش همه چیز توش زیباست....؟

بعدش پله پله بری جلو...برسی به مرحله ی گذشت.از همه چیزت بگذری؟از ارزو های خوشگل دخترونه ات گرفته تا ارزو های شیرین بزرگسالی و زندگی اینده ات با همسرت؟

با چشم های معصومت همیشه چشم به راه یه نفر باشی و اون بگه اسیر و زندونیت شده؟

یا اینکه کلی باهاش مهربونی کنی و اون یه لحظه ارو مت نکنه؟

یا اینکه پا به پاش بیای و اون حتی یه لحظه فداکاری و مهربونیات رو نبینه؟

یا اینکه غرق غم باشی و بخندی و اون یه لحظه متوجه غمت نشه؟

یا اینکه یه دفعه تو رو با هزار دشمن و توهین تنها بزاره و شکستن دلت رو نبینه؟

واسه من شده...اینجاست که کم میاری و دلت رو میزنی به دریا و حتی از خودت هم میبری و روزی هزار بار ارزوی مرگ میکنی.

اینجاست که تنهای رو ترجیح میدی و از همه متنفر میشی و خودت میمونی و یه کوله باره خاطره های تلخی که هر وقت به یادت میاد کامت مثل زهر تلخ میشه و خونابه تف میکنی از میون اون همه خاطره...

ابنجاست که میفهمی چقدر از طرفت دور بودی و داشتی خودت رو به روز های تلخ اینده الکی امیدوار میکردی.روز هایی که هیچ وقت در انتظارت نبودن.

اینجاست که از کسی که فکر میکردی حامی و حوادارته دل میکنی و میفهمی اصلا حامیت نبوده.

اگه بود نه تنهات میذاشت .نه بهت دروغ میگفت.نه وقتی میدید ناراحتی غذابت میداد.نه جلو خشم دیگران ازت میخواست همیییییشه سکوت کنی.نه هیچ وقت پشتتو خالی میکرد. نه بهت میگفت اسیرش کردی.نه تو اوج خوشی ولت میکرد و به یه مسافرت طولانی میرفت...نه...نه..نه.............!!!!

+ نوشته شده در شنبه 24 دی1390ساعت 1:43 بعد از ظهر توسط سیمین |

من دیوانه نیستم....

راه که میروم بر میگردم پشت سرم را نگاه میکنم..............

نه ..........نه............من دیوانه نیستم........

خنجر از پشت خورده ام.

+ نوشته شده در شنبه 24 دی1390ساعت 1:23 بعد از ظهر توسط سیمین |

من نه عاشق بودم !!

و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من!!

من نه عاشق بودم !!

و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من!!

من خودم بودم و یک حس غریب

که به صد عشق و هوس می ارزید
من خودم بودم و هر پنجره اي

كه به سرسبزترين نقطه بودن وا بود

و خدا مي داند

بي كسي از ته دلبستگيم پيدا بود

من نه عاشق بودم

و نه دلداده به افكار پليد

من به دنبال نگاهي بودم

كه مرا از پس ديوانگي ام مي فهمد... !!!!

+ نوشته شده در پنجشنبه 22 دی1390ساعت 1:44 بعد از ظهر توسط سیمین |

زندگیم تاریک است اکنون ....بسیار دلتنگم اکنون

خدایا صدای هق هقم را میشنوی؟...............

این صدای هق هق از گلویی می اید که تو از رگش به ان نزدیکتری.........

+ نوشته شده در پنجشنبه 22 دی1390ساعت 1:41 بعد از ظهر توسط سیمین |

دلتنگتر از دلتنگهایم........

گاهی ادم نمیدونه دلتنگیشو به کی بگه چه جوری بگه از کجا شروع کنه و اون بینهایت دلتنگیشو به کجا ختم کنه....

این میشه که ناخود اگاه دست به قلم میشه....

کلمه ... جمله تنها درمان دلتنگی های منه...

پس مینویسم....

گاه و بی گاه به سراغم می امدی

شاید خواب میبینم و امدن تو

یعنی اواز باران ها

حال میفهمم تو چیزی نبودی

جز یک ترانه ی دلتنگی

و من بیهوده چشم به راهت میماندم

اما...اما..............

دیگر لبانم را دوخته ام

و باران خورده ام بسیار

مبادا بگویم دوستت دارم

که هر بار گفته ام

تنهاییم بزرگتر شده است.............................................

+ نوشته شده در جمعه 15 مهر1390ساعت 11:21 قبل از ظهر توسط سیمین |

دل نوشته های من

زندگی جاری شد

من نگاهت را نفهمیدم هنوز

لحظه ام فانی شد

تو کلامم را نشنیدی هنوز

در نگاه من و تو

نغمه ای پیدا نیست

اشک هایم جاریست

زندگی هم انیست

من دگر خشک و کویرم

بحر هم کافی نیست

افتاب می بلعم

این قلم یاری نیست

و کنون میدانم

که تو هم سرگردان

کوچه ی شهوت را

می پیمایی هر روز

+ نوشته شده در پنجشنبه 14 مهر1390ساعت 8:40 قبل از ظهر توسط سیمین |

ژیناجان خوش اومدی کوچولوی من.....

*در انتظار تو بیتاب شدم......اب شدم هر لحظه*

شب قبل از اومدنش سکوت عجیبی رو همراه با استرس و شادی غریبی

رو میشد توی چشم تک تک اعضای خونواده دید.

خواهرم. اون بود که به راحتی حتی توی سکوتش میشدهزار دلهره رو

معنی داد

تا نیمه های شب همه بیدار بیدار بودیم.اما به خودمون تلقین میکردیم چیزمهمی نیست.نگرانی نداره.اما خودمون میدونستیم که چقدر ثانیه هاسنگین میگذره مسافر کوچولوی ما (ژبنا) توی راه بود و همه بیقرار

فردای اون روز...صبح زود...سیما راهی بیمارستان شد